Dagboek Liesbeth

Datum : 17 augustus 2003

Lieve allemaal,

Een van de laatste berichtjes uit Paramaribo..... Ik heb nog maar 9 nachten in deze stad te gaan.
Ben al een beetje aan het afscheid nemen van Suriname. Wat ik het meest ga missen?
- de kinderen van kinderhuis Sanatan Dharm
- Kaatje
- de zon
- het tropisch regenwoud
- de aapies
- het Surinaamse leven, het leven zonder regels.....

Wat ik niet ga missen?
- rijst en kip
- de stank in de stad
- de mannelijke aandacht. pssssstttttt skatje.

Heb nog even een aantal dagen mogen genieten van Maarten de afgelopen week, maar helaas moest hem afgelopen donderdag naar de Zanderij brengen en hebben we weer afscheid van elkaar moeten nemen....
Gisteren samen met Petra en Kaatje een fietstocht gemaakt door de Commewijne, met www.fietsen-in-suriname.nl. Was echt heel erg leuk. Eerst naar Peperpot, een oude koffie plantage die afstamd uit de slaventijd en pas in 1998 is gesloten. Vanuit Peperpot naar Nieuw-Amsterdam gefiest. Na een bezoek aan het museum zijn we doorgefiest naar de oude plantage Marienburg. Na Marienburg overgestoken met een bootje en in Frederiksdorp, wat vroeger ook een plantage is geweest, geluncht. Geen rijst, maar heel veel groente, dus erg lekker! We hebben zo een 40 km gefietst op een mountainbike, heerlijk!!! Het was een warme dag, met haast geen wolken, maar als we fietsten hadden we niet veel last van de warmte. Als afsluiter samen met de gids een djogo gedronken en 's avonds met z'n 3-en boven 't Vat een heerlijk stukje vlees gegeten. Het was een mooie dag.

Nou, zal van de week m'n laatste berichtje schrijven. Ik denk niet dat er wat bijzonders in komt te staan, maar ik moet mijn dagboekje natuurlijk wel mooi afsluiten. Aan alles komt een eind.

Tot snel, veel liefs Liesbeth.

**********

Datum : 11 augustus 2003

Lieve allemaal,

Na een weekje Awarradam en daarna een weekendje te hebben gerelaxed, zijn we maandag weer het binnenland in gegaan. Zoals Maarten in de vorige mail al beschreef, zijn we in een terreinwagen al hobbelend en schuddend op weg gegaan naar de Raleigh Vallen. In totaal 7 uur auto en 3,5 uur op een korjaal, toen op de plaats van bestemming, voor twee nachten. s ochtends de wandeling naar de Voltzberg. Geweldig, maar wel een zware wandeling en zeker de klim, 45% zonder houvast, alleen maar granietsteen!!! Had het even moeilijk, er op klimmen ging wel, maar de gedachte weer naar beneden te moeten! Toch is het gelukkig goed gekomen en was het een heel gave ervaring. Natuurlijk weer aapjes onderweg tegen gekomen. s avonds genoten van de sterrenhemel, de rust, de breulapen en de Borgoe.

Woensdag weer terug met de boot en weer 7 uur gereden. Eindbestemming: Apoera. Een dorp (gat), waar in 7 jaar tijd 150 miljoen NL guldens in zijn gestoken. Het resultaat&&& NIKS. Typisch Suri, haha. Er had wat gedaan moeten worden met het Bauxiet. Er is een mooie trein en spoorlijn gelegd en er zijn 150 woningen gebouwd etc. etc.

Donderdag naar Blanche-Marie. Een hele mooie waterval, zeker nu er zoveel water is na de regentijd. Heerlijk liggen zonnen en baden in de zon. Nog een jong aapje op mijn arm gehad voor een half uur. De mensen die me een beetje kennen weten hoe gelukkig hier van word, maar zo zielig&.. Moeder vermoord en aapie voor nog geen 6 euro verkocht.

Weer in Apoera geslapen en toen begon de terug reis. Al hobbelend 7 uur gereden en midden in het woud, in een afgelegen hutje geslapen. Maar eerst genoten van de stilte aan het kampvuurtje. Wat een leven!!!

Zaterdag de weg naar huis voortgezet. Kwamen eind van de middag in Paramaribo aan.

De 6-daagse trip was een ervaring. Alhoewel doodvermoeiend door het vele gehobbel, hebben we veel van Suriname gezien.

Nu gaan Maarten en ik nog even genieten van elkaar. Maarten vertrekt a.s. donderdag namelijk alweer. Wel echt heel jammer, de tijd samen is voorbij gevlogen. Maar we gaan dus nog even een paar dagen samen genieten.

Tot snel allemaal. Blijf genieten van de hitte golf in Nederland. Over 2 weken ben ik ook weer in het kikkerlandje!

Heel veel liefs Liesbeth.

**********

Datum : 2 augustus 2003

STILL ALIVE AND KICKING!!!!!

Net terug van een geweldige trip naar Awarradam. Echt te prachtig voor woorden. Awarradam is gelegen op ongeveer een uur vliegen en een boottocht van 30 minuten van Paramaribo. Het is een eiland midden in een rivier dus lekker aan alle kanten water.
Wat hebben we zowel daar gedaan. Even een korte opsomming hoor:
boswandeling van 2,5 uur
2 dagen zwemmen, glijbanen e.d. van sula's (stroomversnellingen)
2 km laten mee drijven en zwemmen door de rivier temidden van het machtige regenwoud
traditionele dansen aanschouwen in het locale dorpshuis
elke dag super lekker surinaams eten
lekker lang slapen en genieten van de absolute stilte
opgaan in de gweldige sterren hemel
etc etc

Het was/is echt een paradijsje op aarde. Mochten je ooit naar Suriname gaan dan moet je daar heen gaan. Voor Surinaamse begrippen is alles supergoed geregeld, zijn de sanitaire voorzieningen gewoon top en is de gids echt geweldig.
Foto's en meer verhalen zodra we weer in het tropische(lang leven het broeikas effect!!!!) Nederland zijn.

Momenteel zijn we aan het uitrusten van de trip en ons aan het voorbereiden voor een 5-6 daagse trip naar 3 plekken in het binnenland namelijk de Ralaigh vallen (wattervallen en sula's), Blanch Marie (nog meer watervallen en sula's) en Apoera (geen idée wat we daar gaan zien). Onderweg lekker slapen in mijn net aangeschafte 2 persoonshangmat onder de klamboe en de sterrenhemel. We gaan met 7 personen in 2 4x4's dus dat wordt lache. Nix vliegtuig, nix korjalen(bootjes), nee gweoon met de tereinwagen door de modder en het woud half regenwoud door scheuren. We hebben er zin an!!!.

Groeten
Maarten en Liesbeth

**********

Datum : 26 juli 2003

Lieve allemaal,

Het einde komt nu echt steeds dichterbij. Maarten is hier al een week en het is voorbij gevlogen! Ongelovelijk, maar we genieten en dat is het belangrijkst!

Afgelopen Maandag zijn we verhuisd. Wederom hebben we een heerlijk stekje. Een ruime kamer en een buitenplekje, midden in het centrum, maar het is een soort oord dus muis stil, op dierengeluiden na dan.
Vanaf afgelopen Dinsdag is de vakantie pas echt begonnen. We zijn 's ochtends vroeg naar Brownsberg gegaan, met een bussie. We kwamen om een uur of 1 aan. Na de lunch gaan wandelen naar de Leoval en de Ireneval. De heenweg was bergafwaarts en verliep soepel, maar terug was wel pittig. We kregen ook nog eens een onweersbui over ons heen, maar het was zeker de moeite waard. Wat een natuur! Prachtig!

's Avonds in een hangmatje geslapen, een aantal keer gewekt door een brulaap die op 100 meter van mijn hangmat af was en het nodig vond om echt te gaan brullen. Wat kunnen die beesten een lawaai maken. Om 6 uur wederom wakker, maar deze keer niet door een brulaap. Maarten gewekt en samen met K naar de zonsopgang gekeken. Wat een genot, mooie foto's gemaakt. Eind van de ochtend nog een boswandeling met Maarten gemaakt naar een uitzichtplateau. Nog veel aapjes gezien en helaas was het toen alweer tijd om te gaan.

Donderdag een regel- en boodschappendag en gisteren en vandaag met Maarten aan het zwembad gelegen. Morgenochtend gaan we voor de rondleiding in Fort Zeelandia en we gaan samen naar het kinderhuis. Heb de kinderen 1,5 week niet gezien en het wordt de hoogste tijd dat Maarten het kinderhuis en de kinderen ziet. K en Marcel zijn niet thuis, ze zijn voor 3 dagen naar Jaw Jaw, vandaar dat Maarten en ik alles samen doen.

Maandag gaan Maarten en ik vliegen naar Awarradam, wat betekent dat we een 5 dagen ver in het binnenland zitten en niet bereikbaar zullen zijn. We gaan vijf dagen genieten van de natuur, de soela's (stroomversnellingen) en de waterreisjes in de korjalen. Volgend weekend zal ik jullie verslag doen van mijn ervaringen. Het vliegen in een 12 persoons plain vind ik redelijk spannend. Verder is het een compleet verzorgde reis, dus...

Nog gekeken voor een ticketwijziging, maar ze acht de kans is heel klein dat het gaat lukken. Moet het vanaf de 10e weer opnieuw proberen. Het blijft dus 5,5 maand ipv 5 maanden, dat is waar het nu op lijkt. Ik denk dat ik dan nog een aantal dagen kinderhuis ga doen. We zien het wel.

Heel veel liefs Liesbeth.

**********

Datum : 20 juli 2003

Lieve allemaal,

Lekker weertje nog in Nederland heb ik begrepen. Hier ook, het regenseizoen loopt ten einde. Maar naast het mooie weer, heb ik Maarten weer naast me sinds afgelopen donderdag!!! Echt heel erg fijn om weer samen te zijn na vier maanden tijd. Heb hem vrijdag Paramaribo laten zien op de fiets. Dat hij enig idee heeft waar hij zich bevindt, toch?

Verder hebben we nog niet zoveel kunnen doen. Vrijdagavond met Maarten en K een hapje wezen eten. Erg gezellig en lekker. Toen we thuis kwamen was het wat minder leuk. Nadat we een half uur op het balkon hadden gezeten, wilde we gaan slapen. K haar kast was een zooitje en haar geld was weg. Wat?! Oeps, mijn kast was ook helemaal overhoop en de kastjes van mijn bed stonden open etc. Bij mij niks weg, want we hebben hem op dat moment waarschijnlijk betrapt. Naar onze inschatting en die van de politie was hij net bezig in ons huis en was hij nog in ons huis nadat we waren binnen gekomen. Gelukkig is hij ontsnapt zonder dat we iets merkten, anders hadden we een groter probleem gehad als we hem daadwerkelijk hadden gezien. Die verhalen zijn wat minder leuk in Suriname, gelukkig is er niks verder gebeurd. Maar de politie en de huisbaas etc zeggen dat de kans groot is dat hij terug komt om verder te gaan. Waarschijnlijk heeft hij ook de ladder gejat zodat hij bij ons boven makk elijk kan inbreken, zo zegt de huisbaas. Om dat allemaal te verkomen en om me weer veilig te voelen, ga ik verhuizen. Heb al wat gevonden dus dat is relaxed. Die inbreker heeft ons hoogwaarschijnlijk begluurt, mooie prooi, twee bakra damens. Daar valt wat te halen. Erg a-relaxed idee, vandaar dat ik daar weg wil.

Verder gaan Maarten, K en ik een heel leuke maanden tegemoet. Dinsdag naar Braunsberg tot woensdag. Volgende week waarschijnlijk vijf dagen Palimeu, als alles goed gaat met boeken. Gaan we vliegen in een klein vliegtuigje! en dan die week erna weer vijf dagen een binnenlandse trip naar Raleighvallen, Blanche- Marie en Apoera. Veel binnenland en veel avontuur. Heb er erg veel zin in.

Lieve mensen, heel veel groeten vanuit het heerlijke Suriname!

Liefs Liesbeth.

**********

Datum : 13 juli 2003

Nog 4 dagen!!! Dan krijg ik bezoek in Suri, mijn man komt, joepie! Helaas betekent dat dan ook wel weer dat ik nog maar twee dagen in het kinderhuis heb. De kinderen praten er al dagen over, dat we niet weg mogen gaan enzo. Zielig he? Nog even twee mooie dagen met ze beleven en veel lol met ze maken. Woensdag organiseren K en ik een 6-kamp. Allemaal spelletjes op het grasveld. Dan hoeven ze geen huiswerk te maken en sluiten we de vier maanden af met een mooie dag. Kan me niet voorstellen dat woensdag echt de laatste dag is. De maand er na ga ik nog geregeld langs om even naar de kido's te kijken.

We hebben het met het bestuur goed afgesloten. Twee weken geleden hebben we en een gesprek gehad met mevrouw Chotoe, van het bestuur en later ook met de voorzitter van het bestuur. K en ik hebben een verslag gemaakt van onze bezigheden. Als ik alles op een rijtje zie, dan hebben we erg veel gedaan. Ben ik best een beetje trots op. Het was echt een heel mooie ervaring, had het voor geen goud willen missen! Ben blij dat ik een half jaar naar Suriname ben gegaan.

Afgelopen anderhalve week in Paramaribo gebleven. Geld besparen voor als Maarten er is. Karen en ik hebben wel een rondleiding gehad in SOS-kinderdorpen Suriname. Vergeleken met ons kinderhuis is het daar zo goed geregeld. Kinderen hebben echt een huisje met elkaar en worden gemotiveerd om te sporten en dingen te doen waar ze goed in zijn. Best een beetje frustrerend als je ziet hoe het ook allemaal kan.

Verder ook naar het 's Lands Ziekenhuis gegaan voor een rondleiding. Het is het oudste ziekenhuis in Paramaribo. Het is gebouwd in de slaventijd, heel lang geleden dus. Dat is ook wel goed te zien. Een zaal waar je met zijn tienen ligt en allemaal oude spullen. Maar zo indrukwekkend. Alle zusters lopen in een witte jurk met een kapje op en witte pantykousjes aan. Het ziet er niet uit. Ze kampen ook hier met grote te korten in het verplegend personeel. Het salaris van de verpleegkundige hier is zeer slecht, ze hebben vaak allemaal een tweede baan erbij, anders halen ze het financieel niet. Ondanks dit, trekt het me erg om hier een half jaartje te gaan werken. Zo anders dan in Nederland. Dit bevestigen alle co's hier ook nog eens. Ik heb mijn ogen uit gekeken. Sinds januari is er een nieuwe kinderafdeling geopend, mogelijk gemaakt door allemaal sponsers uit het buitenland. Zo een mooie en kleurrijke kinderafdeling heb ik in Nederland nog niet gezien. Zo mooi!!! Mag waarschijnlijk een dagje mee lopen als ik wil. Denk toch wel dat ik hier gebruik van ga maken!

Verder heb ik een paar logeerpartijtjes gehad. K was een aantal dagen met Marcel weg en heb ik bij Anouk geslapen. Erg leuk, want we hadden er meteen een meidenavond van gemaakt! Filmpje kijken en op de bank liggen hangen. Het leek net of ik even in Nederland was.

Ze zeggen dat het regenseizoen op gaat houden. Het einde nadert. De regenbuien worden op het moment overtroffen door de heftige onweersbuien. Ze zeggen dat de onweer het einde van de regentijd inlast. We zullen wel zien. Als het niet regent is het erg warm en vochtig in Suriname. Je kan je niet bewegen of je bent al nat van het zweet. Ik snak zo langzamerhand wel naar de koude bries in Nederland, naar minder vochtigheid. Daar kijk ik echt naar uit.

Het wordt steeds toeristischer in Suriname. Het toeristenseizoen is beginnen. De stagiaires en co's en andere vertrekken en er komen Nederlandse gezinnen voor in de plaats. Erg jammer, want nu wordt het hier steeds lichter gekleurd en heb ik steeds minder het idee dat ik in Zuid-Amerika ben. Er zijn steeds meer Nederlanders in Suriname. Ze zeggen dat dat in augustus helemaal erg is.

Het is wel echt zo een mooi land!!! Heb het land en de culturen aardig leren kennen in de tijd dat ik hier zit. Heb nog maar 6 weken. Wat zal ik het land gaan missen. Maar wat zal ik het tevens heerlijk vinden om iedereen weer te zien in Nederland.

Heel veel groeten uit het regenachtige en zonnige Paramaribo.

Liefs Liesbeth.

**********

Hallo allemaal,

Daar ben ik weer. Wat gaat de tijd hard! Het is al weer juli. Voor jullie het weten kom ik Nederland onveilig maken. Voor mij zal het nu echt heel snel gaan allemaal. Nog maar twee weken kinderhuis, dan komt Maarten en gaan we reizen en een beetje vakantie vieren en dan ga ik alweer naar Nederland!

Het weekend lekker niks gedaan. Vrijdagavond zijn Judith en Suzanne bij ons komen eten en borrelen. Zaterdag een beetje gesport en 's avonds gaan stappen. Een nieuw drankje ontdekt, namelijk Surinaamse rum. Borgoe heet het, is wat zoeter en in combinatie met cola of sap erg lekker. Nog goedkoper dan een biertje. Ik aan de rum, waar gaat het heen?!? Aan het genieten zoals je begrijpt. Verder waren Kluivert, Davids en Reiziger ook in het Waaggebouw. Erg grappig, werd nog even bij mijn heupen gepakt omdat Davids er langs wilde. Mijn voetbalervaring houdt niet op in Suriname. Voetbal zelf vaak 2x per week met de jongens en het Nederlandse elftal komt even voorbij. Grappig.

Afgelopen dinsdag, gister, was het hier Keti Koti. Dit is de feestdag voor de creolen. Het is de dag van de afschaffing van de slavernij en dit jaar is het ook nog eens 140 jaar geleden. Het was druk in het centrum. Alleen maar kraampjes met eten en alle vrouwen waren ongeveer in klederdracht van die tijd. Heb mijn ogen uit gekeken. Beetje jammer alleen dat we ongeveer 6 regenbuien over ons heen hebben gekregen, stortbuien. Heeft de sfeer een beetje verpest voor de dag, maar ja.

Vanavond een gesprek met het bestuur van het kinderhuis en daarna lekker eten. Marleen gaat weg, helaas. Iedereen gaat de laatste 2 weken weg van de co's en stagiaires. K en ik blijven als een van de laatste achter, das wel jammer. Maar goed, wel weer een leuk en gezellig etentje voor de boeg.

Voor alle mensen die al op vakantie gaan, heel veel plezier.
Heel veel liefs Liesbeth.

en Raymon van Groeten uit Paramaribo.

**********

Datum : 24-06-2003

Lieve allemaal,

Alles nog steeds goed daar? Hier wel. Heb een top-weekend achter de rug. Weer voor het eerst in 3 maanden tijd aan de wijn gegaan. Nou, dat voel je wel de volgende ochtend! K en ik dus ons ook verslapen. We hadden zaterdagochtend met twee andere meiden afgesproken om naar een kreek te gaan. In een half uur hebben we het gelukkig nog gered om op tijd bij de bus te zijn, wel ongedoucht en zonder koffie, maar goed. Het was zeker de moeite waard! Heerlijk in een hangmatje genieten van de natuur en zwemmen in ijskoud, bruin water.

Eenmaal weer in Paramaribo genoten van een optreden van South South West. K en ik hebben contact gelegd met de drummer van onze favouriete band, dus vanaf nu zijn we ook op feestjes uitgenodigd waar ze optreden.......

Op het kinderhuis gaat het op het moment wat minder goed. Na het vertrek van het bestuur is alles een beetje in duigen aan het vallen. We proberen er het beste van te maken, maar het is moeilijk om alles te zien vanaf de zijlijn. We kijken even aan, hebben een deze dagen weer een gesprek. Meer kunnen we niet doen. Het uitgebreide verslag horen jullie natuurlijk thuis wel. K en ik gaan het in ieder geval goed afsluiten, nog 3 weken..... Dan is onze laatste dag al in het kinderhuis. Nog even genieten van de kinderen dus.

Morgen ben ik vrij. Mocht het zonnetje schijnen, dan ga ik daar gebruik van maken. Even bijkleuren met een boekje in mijn hand op een ligbed!

Heel veel liefs en x Liesbeth.

**********

Datum : 17 juni 2003

Hai hai,

Ben ik weer. Eens in de week een verslagje vanuit Paramaribo, zo nu ook. Heb een leuke week achter de rug. Wel veel regen, wat dat betreft hebben jullie het op het moment beter geloof ik. Nog steeds zulk mooi weer in Nederland?

Woensdagavond hebben K en ik twee kinderen van het kinderhuis meegenomen naar de voetbalwedstrijd van Suriprofs. Sunil en Rinesh zijn met ons meegegaan. Ze hebben het erg leuk gehad. Op een avond hebben we er 25 foto's door heen geschoten. Als uitzondering laten we ze hier ontwikkelen, voor de kinderen. Morgen zijn ze klaar, ben erg benieuwd.

Maar goed. We waren een beetje te laat, nog wel 2 uur voor de Suriprofs wedstrijd, maar het hek voor de VIP-plaatsen was hartstikke dicht. Balen!!! Gelukkig ben ik assertief. Toen Aron Winter namelijk op de VIP-tribune arriveerde, ben ik een beetje vrijpostig geweest, zoals ze het hier noemen. "Meneer Winter, ik heb een vraag. Wilt u even bij het hek komen, ik wil niet de hele tribune overschreeuwen." Hij ook komen. " Heb twee kinderen van het kinderhuis mee. Zou graag bij u op de tribune willen zitten. Kunt u dat voor ons regelen?" Heb hem nog wel voorgesteld dat als hij het niet wilde regelen, het niet hoefde. Ik vroeg het natuurlijk speciaal aan hem, want hij wordt hier op handen gedragen in Suriname. Resultaat: 5 minuten later ging het hek open en 10 minuten later stonden Rinesh en Sunil met Aron op de foto.

We hebben de kinderen deze avond goed verwend, veel cola en chips. Heb echt zo genoten.

Afgelopen weekend zijn we door een bestuurslid van het kinderhuis, Rita, meegenomen naar Nickerie. Alleen maar rijstplantages, lijken op weilanden, alleen dan met een laag water. ZAterdag ook naar een rijstfabriek geweest. Heb nooit geweten dat een korrel rijst door 10 verschillende machines gaat voor het op je bord komt. Onvoorstelbaar.

Verder een rondleiding door het ziekenhuis gehad, lekker gegeten, markt bezocht en van de zonsondergang genoten op de zeedijk aan de grens van Guyana.

Veel muggen, heel veel muggen. Ben echt lek gestoken!!! De regentijd mag van mij echt ophouden, dan zijn er ook weer wat minder muggen in het land. Maar ja, als het bij jeuk blijft is het wel best.

Vandaag naar het Lotjeshuis geweest. Het kinderhuis waar K en ik in eerste instantie naar toe zouden gaan, er was maar 1 plek beschrikbaar toenertijd.

Het Lotjeshuis is er voor ondervoeden en zwaar verwaarloosden kinderen. Kinderen met de leeftijd 0 tot 5 jaar. Jeetje, wat is het daar goed geregeld. Ook zij kampen net als ons kinderhuis met geldproblemen, maar ze geven wel goede sociale ondersteuning. Zo kan het dus ook. Ze hebben een eigen maatschappelijk werkster en kinderleidsters in dienst. Mooi om te zien. Door de kinderen werden we hartelijk ontvangen. Er is er eentje bij mij op mijn arm in slaap gevallen. Genieten voor mij, maar dat weten jullie.

Morgen lekker een dagje vrij en donderdag en vrijdag weer naar het kinderhuis. Nog maar 4 weken te gaan in het kinderhuis. Wel kort nog maar hoor. Wat ga ik de kinderen missen, een paar specifiek natuurlijk. Kan me er niks bij voorstellen dat ik ze straks niet meer zou zien. Ze zijn nu zo een groot onderdeel van mijn leven voor 4,5 maand. Zal even wennen zijn denk ik. Het voetballen ga ik zeker missen!

Lieve allemaal, hoop dat het ook goed gaat met jullie. Dat jullie net zo genieten van het leven als ik. Voor jullie komt de vakantie in het vooruitzicht. Een leuke gedachte, toch?

Veel liefs Liesbeth.

**********

Datum: 9 juni 2003

Lieve allemaal,

Alles nog steeds goed in Nederland? Nog steeds mooi weer? Allemaal genoten van het Pinksterweekend?

In Paramaribo is het nog steeds regentijd. De laatste week hebben we wel wat meer van de zon mogen genieten. Heerlijk. Surinamers kunnen zich er over blijven verbazen, dat wij blanken van de zon houden, deze is toch veel te fel??? K en ik hebben afgelopen zaterdag lekker gebakken in de zon, wat een vakantiegevoel! Eerst natuurlijk wel even boodschappen gedaan en gesport, ook dat hoort in ons leventje hier thuis.

Weten jullie met wie ik zaterdag heb gekletst bij het zwembad? Met Aron Winter. Hij praatte zo ongeveer met elke Nederlander en vroeg wat diegene hier deed. Midden in het gesprek ging het helaas regenen, het gesprek liep hiermee ten einde. Geen nood. De van oorsprong Surinamers, die betaald voetbal spelen in Nederland, zijn hier gekomen voor een toornooi. Dat gebeurd elk jaar. K en ik natuurlijk naar die wedstrijd met nog andere vrienden van ons. We waren erg vroeg, zoals Nederlanders dat doen omdat ze anders bang zijn dat ze geen kaartje kunnen krijgen. Laat ik maar voor mezelf praten. Goed, wij een kaartje voor 15.000 Surinaamse guldens (5 euro). Wij een mooi plekje zoeken met zijn allen. Blijkt later dat we op de vip-tribune zitten, plaatsen alleen bestemd voor genodigden. Oeps! Niemand heeft er wat van gezegd, wij natuurlijk blijven zitten. Aan het eind van de wedstrijd even aan Aron Winter gevraagd of hij een foto van ons wilde maken. Hij was verbaasd, dus later mocht hij er ook bij, vooruit. Daarna nog met Norin Woter op de foto geweest. Jullie zullen de foto's wel zien bij terugkomst. Het gaat hier allemaal zo gemakkelijk, niet te vergelijken met NL.

Aankomende woensdag is er weer een wedstrijd van de Suriprofs. Natuurlijk zullen K en ik ook daar aanwezig zijn. Waarschijnlijk zullen er dan wat meer bekende in het team zitten, als seedorf. Nu speelde alleen zijn broertje mee.

We hebben het bestuur gevraagd of we twee jongens mee mogen nemen naar de wedstrijd. En ja!!!! Echt cool. Vandaag tegen de jongens gezegd en ze waren heel blij. Zo leuk, want ik neem natuurlijk wel mijn poepie van het kinderhuis mee. Ben heel erg benieuwd hoe ze het gaan vinden. Het wordt wel laat en ze moeten de volgende dag naar school, maar het bestuur vond het voor deze ene keer niet erg. Geeft zo een heerlijk gevoel om ze gelukkig te maken en mee te nemen. Ben echt heel erg benieuwd hoe ze het gaan vinden. Ik laat het jullie wel weten.

Verder....... K en ik hebben nog maar 5,5 week op het kinderhuis. Is nog zo kort! We willen nog zoveel doen. We lopen steeds meer tegen dingen aan. We delen deze problematieken dan met het bestuur. Het gevolg: morgen hebben we gesprekken met de kinderen en ons contactpersoon van het kinderhuis erbij. Ze staan nog steeds open voor ons. Kan dus nog steeds mijn ei goed kwijt. Langzaam aan veranderd er ook het een en ander. Maar 4,5 maand in een kinderhuis is te kort tijd om er echt iets te veranderen. Maar goed. Het is en blijft nog steeds heel leerzaam. En natuurlijk ook ontspanning, vandaag weer 1,5 uur met de kido's gevoetbald. Helaas verloren, maar ja......

Volgend weekend worden we door een bestuurslid 3 dagen mee genomen naar Nickerie. Dit is een andere provincie. Er blijken veel plantages te zijn en ook veel armoede. Tevens blijkt het er helemaal vol te zitten met muggen, we zijn al door verschillende personen gewaarschuwd. Gelukkig zit ik al niet onder in de regentijd!!! Zolang K en ik geen dengue op lopen, vind ik het best. Krijg er mooie littekens van. Maar ik heb er erg veel zin in. Weet niet precies wat ik ervan kan verwachten, maar als het goed is horen we dat nog.

Lieve mensen, kan uren door blijven tikken over het werk, de ontspanning en over Suriname. Ik blijf alleen bij de grote lijnen, de rest horen jullie thuis wel.

Ik zit al op de helft en over 5,5 week komt Maarten. De tijd lijkt aan de ene kant stil te staan, maar aan de andere kant vliegt ie voorbij. De planning is nu om op 26 augustus terug te vliegen, alleen. K blijft tot 12 september. Ik heb het geld helaas niet, maar verlang aan de andere kant ook naar het moment om iedereen weer te zien.

Een hele fijne week toegewenst.
Ik wilde de mensen nog even heel erg bedanken voor de kaarten, mailtjes en telefoontjes. Het feit dat mensen aan me denken doet goed. Tevens blijft het heerlijk om bericht van mensen te ontvangen. Heel erg bedankt nogmaals.

Heel veel liefs Liesbeth.

**********

Datum: 27 mei 2003

Hallo Nederland,

Weer even een bericht vanuit Suriname... Is weer de hoogste tijd om jullie even op de hoogte te houden.
Ik heb een geweldig weekend achter de rug. K en ik zijn namelijk op kamp geweest met 22 kinderen van het kinderhuis. Deze kinderen hadden twee maanden danslessen gevolgd en dit werd afgesloten met een kamp. En wij mochten dus mee als begeleiders. We moesten zaterdag al om half acht op het kinderhuis zijn. De bus zou om 07:45 uur komen. Dit is dus weer Surinaamse tijd. K en ik waren braaf om 07:15 uur op het kinderhuis. De bus kwam uiteindelijk om 08:45 uur, een uurtje later dus. Ik raak er aan gewend.

We gingen naar Leliedorp. Een half uurtje van Paramaribo vandaan. Alleen al de busreis met de kinderen was geweldig. Ze waren door het dolle heen. Echt een reisje voor ze, zo vaak gaan ze niet uit het kinderhuis en dus uit hun dagelijkse patroon/sleur. Jammer dat ze veel hindoestaans praten, ik begreep de grapjes niet die ze maakte, maar ze waren gelukkig en dat is belangrijk.

Zaterdag was er een 6-kamp. Allemaal echte Hollandse spellentjes met water en vuilniszakken. Mijn groepje is nummer 1 geworden. Was wel een beetje trots op ze. Zaterdagavond was er bonte-avond, waarna er even werd gedanst. Onze kinderen kunnen alleen maar Hindoestaans dansen, er werd alleen maar R&B gedraaid, dat was even jammer voor ze. Er waren namelijk ook nog andere kinderen van kinderhuizen en stichtingen, zij hielden wel van R&B, het waren creoolse kinderen. WAt een verschillen in culturen in dit land. Ze zijn een, maar toch elk met hun eigen cultuur. DAt viel dit weekend ook wel op.

Zondag hadden we een speurtocht en een ruiltocht. Vooral bij dat laatste gingen onze kinderen helemaal uit hun dak. Ze begonnen met een maggieblokje en mochten 7 keren ruilen. Ze eindigden met heel veel fruit en ook nog eens geld. Ze vonden het geweldig en waren echt trots.

Aan het eind van de middag dan weer naar huis met de bus. Nu hebben K en ik even vrij ter compensatie. Gister was het weer een keer heerlijk weer, dus hebben we genoten aan het zwembad. VAndaag weer regen, hoe kan het ook anders. Toch een heerlijk dagje. GA wwer even verder genieten, waarschijnlijk met een hangmatsessie. Klinkt allemaal zo slecht nog niet, he? VAnavond een potje polen en dan is de dag weer voorbij. De tijd vliegt...............................

Mijn terugreis staat op dit moment geboekt op 26 augustus, wat betekent dat ik 's ochtends op 27 augustus in NL aan zal komen. Alles kan nog weizigen, maar het lijkt nu dat mijn reis in totaal 5,5 maand zal duren. Iets langer dan gepland, maar helaas kan dat niet anders, alles zat al vol. Toch blijf ik hier genieten, dat is het probleem niet.

Lieve mensen, hoop dat iedereen het goed maakt en dat ik met vele van jullie weer snel mail.
Heel veel liefs Lies.

**********

Datum: 16 mei 2003

Lieve allemaal,

Alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik heb namelijk ook geen tripjes meer gemaakt, dat zijn toch dingen waar je makkelijk over schrijft. Ben erg veel bezig geweest op het kinderhuis. Daar hebben K en ik wel weer het een en ander meegemaakt, heel leerzame dingen.

De band met de kinderen blijft groeien. Op zijn tijd proberen sommige kinderen me nog wel uit, maar ze hebben wel door dat ik erg streng kan zijn. Dit wist ik zelf niet eens, ben ik echt hier te weten gekomen. Ben altijd lief voor ze, maar als ze niet luisteren, zijn ze toch wel aan het verkeerde adres bij mij. Gelukkig blijven ze me toch opzoeken. En elke dag natuurlijk weer de vraag: "Juf, we gaan toch wel voetballen vandaag?".

Het huiswerkuur is een van de dingen die K en ik hebben opgestart. Het kost nog steeds moeite, de kinderen hebben natuurlijk nooit zin om hun huiswerk te maken en blijven dan ook smoesjes verzinnen. Toch schieten de studieresultaten van de kinderen omhoog. Van 1en en 2en hebben ze nu vaak 8en en 9ens, geeft wel echt een kick.

Het bestuur van het kinderhuis is helaas door omstandigheden weg. Ons contactpersoon van het kinderhuis is ook weg, vind ik wel echt heel erg jammer. We konden zo goed met die man overweg. Maar ja. Het werk in het kinderhuis is voor ons vrijwel gelijk gebleven, er hebben voor ons geen veranderingen plaats gevonden. We hebben alleen wel weer een stukje meer verantwoordelijkheid, de drie bestuursleden die er over zijn moeten we een beetje helpen waar kan. Tevens wordt er nu meer naar onze mening gevraagd. Het werk blijft ondanks alles geweldig en ik denk dat ik heel wat zakdoekjes nodig heb als ik afscheid moet nemen van de kinderen en moeders en alle andere. Ik zit al op de helft, dus de tijd vliegt voorbij. Heb er ook veel zin in om dit allemaal straks aan Maarten te laten zien en dan vooral de kinderen.

Het leren van Hindoestaans hebben we achter ons gelaten. Een aantal woorden, dat is genoeg. We gaan ons nu meer bezig houden met de Surinaamse keuken. Het was in het begin even wennen, maar nu is het zalig, vooral de tjutnie (of zoiets). Het is een soort pesto alleen met heel veel pepers. K en ik eten het op brood, toost, bij rijst, eigenlijk bij alles. Wordt weer even wennen als ik terug ben in Nederland!

Wilde nog even tegen iedereen zeggen dat ik de berichten op het prikbord van onze site erg leuk vind!!!
Alle mailtjes, kaartjes en nu ook nog prikbord berichten! Echt super.

Wens jullie een heel fijn weekend allemaal toe. Geniet ervan. Ik ga ook lekker genieten. Heel veel liefs Liesel.

**********

Datum: 2 mei 2002

Lieve allemaal,

Hoop dat alles goed met iedereen gaat. Leuke konninginendag gehad? De meeste wel heb ik uit de mailtjes begrepen.

Zondagochtend werden Karen en ik om 7:30 uur opgehaald door Marcel. Hierna nog vier andere gasten opgehaald, voordat we naar Galibi zijn vertrokken. Om bij GAlibi te komen, moet je tot Albina rijden, waar je vervolgens met een bootje naar Galibi wordt gebracht. Eenmaal in Albina aangekomen, goot het pijpenstelen. Het hield maar niet op. Gelukkig hebben we iets van 1,5 uur op de bootsman moeten wachten. Tegen de tijd dat de bootsman er was hield het regenen eindelijk eens op. Hier waren K en ik heel blij mee, we hadden namelijk een probleem: we hadden geen droge broek mee genomen!!! Altijd neem ik veel te veel kleren mee, nu dus veel te weinig. De volgende keer neem ik maar weer gewoon te veel mee, dat is toch beter!

We hebben 1,5 uur gevaren voor dat we in Galibi aankwamen. Galibi ligt vlak aan de monding van de oceaan, door de wind was het water erg onstuimig. Met andere worden hadden K en ik weer de beste plek uitgekozen, not! We hebben 1,5 uur alleen maar golven over ons heen gekregen. We waren dus echt tot op het bot nat toen we aankwamen. De andere hadden een betere plek en waren grotendeels droog gebleven, terwijl zij droge kleren bij hun hadden en K en ik haast niet. Gelukkig hebben we met z'n twee de grootste lol in de boot gehad. In Galibi alle kleren snel opgehangen en de middag en avond in een laken rond gelopen. Erg charmant, het is vastgelegd, jullie kunnen er ook van gaan genieten. Ben vierkant uitgelachen, maar was wel droog en warm.

De kleren waren gelukkig droog voor de avondtrip. Om een uur of tien zijn we vertrokken naar het zeeschildpaddenstrand. Het was ongeveer 1,5 uur varen door het wilde water. Het was echt heel spannend, op een klein bootje door het wilde water, in het pikke donker. Je ziet niks. Volledig afhankelijk van de bootsman (die misschien net te veel gedrobnken heeft). Hoe hij de weg heeft gevonden weet ik niet, maar zij kennen de rivier op hun duimpje.

Op het strand op zoek gegaan naar de zeeschildpadden. Dit is een uniek stukje strand, van de 7 zeeschildpadden, komen 4 soorten naar Galibi om hun eieren te leggen. We hebben in totaal 5 zeeschildpadden gezien, een dood helaas. Wat zijn die beesten groot! Geweldig! We hebben er eentje eieren zien leggen, een stuk of 150. Helaas mocht dit niet worden vastgelegd. De beesten zijn beschermd en een flitser schrikt ze af. Wel een unieke ervaring. Te mooi om waar te zijn.

Toen weer terug met het bootje, heb heel wat gebedjes afgelegd. Ze hebben geholpen. Ik leer hier wel mijn angsten de baas te zijn. Gelukkig zijn we weer veilig terug gekomen en waren we om half drie in de nacht terug in het kamp. Even een drankje gedronken om bij te komen van alles en toen gaan slapen in de hangmat.

De volgende ochtend ging het wat minder..... Lies was ziek geworden. Heb nog wel een dorpswandeling gemaakt, heel mooie foto's genomen. De helft is me maar bij gebleven, ik had in de 39 graden koorts. Het was weer iets van 35 graden buiten, maar ik had het ijskoud! De terugweg naar huis was voor mij dan ook een drama. Zo balen als je hier ziek wordt, sonde van de dagen. Dinsdag en woensdag thuis gebleven. Wel voor de zekerheid een malariatest gedaan, je weet maar nooit in een tropisch land. Gelukkig was het gewoon een griepje.

Toch maar wel even naar het feest gegaan op konninginenavond. Was het enige wat ze er hier aan deden. Weer een optreden van South South West. Wat een geweldige band is dit toch! GA er zeker een cd van mee naar NL nemen.

Gisteren, donderdag, hebben we een eendagstrip gemaakt naar het Tonga-eiland. Dit eiland ligt in het stuwmeer, vlak naast Brownsberg. Was niet heel indrukwekkend, maar heb weer wat van Suriname gezien. Lekker een beetje gerelaxed en weer een heerlijk boottochtje achter de rug. Toch handig als je hier een vriend hebt die tour-operator is. K en ik zien op deze manier van alles van Suriname. Maar de mooiste tripjes blijven wachten op Maarten en Petra (de zus van K). DAt spreekt voor zich. We hebben alle tijd.

Vandaag zouden we weer naar het kinderhuis gaan. Helaas, het kon ook bijna niet uitblijven, ik heb K aangestoken. Ze ligt nu ziek in haar hangmatje. Er zijn toch nog geen kinderen in het kinderhuis, dus het is niet heel erg. K moet ook even goed uitzieken, anders blijven we kwakkelen alle twee. Het weekend gaan we dus heel relaxed aan doen, beetje luieren en goed uit zieken. Maandag zijn de kinderen er weer in het kinderhuis. Dan kan ons gewone leventje weer beginnen. Kijk hier enorm naar uit. Heerlijk om weer met de kinderen bezig te gaan. Ik heb ze echt gemist.

Ben alweer ruim 7 weken in Suriname! Wat gat de tijd toch snel. Vind het heel fijn dat ik zelfs na 7 weken van iedereen nog zoveel mailtjes krijg. Heel erg bedankt hiervoor. Doet me goed dat zoveel mensen aan me denken. Weet dat ik ook veel aan jullie allemaal denk.

Fijn weekend allemaal en ik laat snel weer wat van me horen. Veel liefs Lies.

**********

Datum: 23 april 2003

Hallo allemaal,

Een goed pasen gehad? Waren er nog eieren te krijgen?
Karen en ik hebben genoeg eieren gegeten. Tevens heeft er een paaskleedje op onze eettafel gelegen. Dat is eigenlijk het enige geweest wat wij aan pasen hebben gevierd. We wilde zondag eigenlijk naar de kerk gaan, maar we wisten niet hoe laat de dienst begon. Uiteindelijk hebben we dit jaar maar overgeslagen.

Wel zijn we 1ste paasdag naar een optreden gegaan van South South West. Dat is de band van Suriname. Was heel erg leuk. We hadden al eerder een optreden van hen meegemaakt, maar ook deze keer was het weer genieten.

In Suriname is het nu paasvakantie. Deze vakantie duurt twee en een halve week. De meeste kinderen uit het kinderhuis zijn voor deze weken naar hun familie, moeder en/of vader. Voor de kinderen is dit goed, maar voor mij minder. Ik mis de kinderen. Wil het liefst dat de vakantie zo snel mogelijk voorbij is. Tevens zijn er nog maar 10 kinderen in het kinderhuis, allen horen ze bij een moeder op twee kinderen na. Zoals jullie je kunnen voorstellen is er niet zoveel te doen op het kinderhuis. Daarnaast zijn er ook nog eens twee stagiaires vorige week gekomen. Met zijn vieren op tien kinderen, dat werkt helaas niet helemaal.

Met de kinderen die er zijn spelen we spelletjes, we helpen de moeders en we hebben met het bestuur afgesproken dat we spullen gaan sorteren, als kleren en schoolspullen. Allemaal donaties die geteld dienen te worden. Maar, ik blijf uitkijken naar het einde van de schoolvakantie.

Er moet veel gedaan worden. Zoals jullie weten hebben K en ik na overleg met het bestuur een verplicht huiswerkuur ingesteld. Elke werkdag van 3 tot 4 uur moeten de kinderen verplicht in de eetzaal hun huiswerk maken. Tevens is de aanwezigheid van de moeders verplicht, zodat zij het over kunnen nemen als K en ik er niet meer zijn.

Voor de paasvakanitie zijn we naar de ouderbijeenkomst geweest op school. De schoolprestaties van de kinderen werden besproken. Deze waren zo slecht en de rapporten ook, de kinderen mogen na de vakantie niet meer tegen me zeggen dat ze geen huiswerk hebben. Dan geef ik ze wat anders te oefenen. Het is namelijk geen uitzondering dat een kind 7 onvoldoende's op het rapport heeft staan.

Naast het huiswerk blijf ik natuurlijk ook lekker voetballen met de jongens enzo. Geniet nog elke dag van het kinderhuis en ben zo blij dat ik dit mag doen. Het is ronduit geweldig. Ik kan ontzettend veel beteken voor de kinderen, in alle opzichten. Ze zijn dol op ons, want K en ik praten, kletsen, spelen, doen alles met ze. Dat kennen ze niet van de moeders, dus halaen ze alles uit ons. Geeft veel voldoening moet ik zeggen.

Aankomend weekend ga ik zondag en maandag naar Galibi. We gaan schildpadden bekijken, hele grote. Ze leggen deze maand hun eieren op het strand. Ben erg benieuwd, maar weet nu al dat ik weer ga genieten. Al is het alleen om 's nachts in de hangmat te slapen!

Ben alweer 6 weken weg, tijd vliegt voorbij.

Veel liefs Liesbeth.

**********

Datum: 16 april 2003

Lieve allemaal,
Het is weer de hoogste tijd voor een bericht uit Suriname.
Op het moment is de regentijd begonnen. De tropische druppels vallen met bakken naar beneden. Zoveel, dat de straten soms een halve tot een meter onderwater staan. De volgende dag zijn deze overstrominkjes weer opgeheven. De Surinamers zijn blij met de regentijd, na een lange droge tijd, goed voor de RIJSTplantages. K en ik zijn er wat minder blij mee, kunnen we in onze vrije dagen niet zonnen!!! Ondanks de regen, blijft het heerlijk, namelijk 30 graden. En ondanks de regen, worden we nog steeds bruin en blond.

Om maar even op de rijst door te gaan..... Jullie raden het vast, de rijst komt m'n strot uit! Kan al haast geen rijst meer zien en ook geen kip. Soms lijkt het of ze hier niks anders kennen. Op het kinderhuis eten we 2 keer per dag rijst. Dit kan in een paar vormen, namelijk met kip, nasi, droge rijst of een beetje groente erbij. Ben inmiddels 4 a 5 dagen per week vegetarisch. Bij de droge rijst eet ik maar peper (sambal), om toch een beetje smaak te hebben. Bij terugkomst in NL eet ik dus de komende jaren geen RIJST en KIP meer! Je komt er ook nog eens van aan, witte rijst zit hier vol met calorien. Als ik thuis kom, ben ik veranderd in een big-mama. Maak hier zoveel mee, kan het allemaal niet verwoorden in een mail. Leuke en minder leuke dingen. Maar de leuke nemen de overhand. Afgelopen paar dagen heel druk gehad. Linda en Eline zijn gisteren vertrokken naar NL, we hebben ze uitgezwaaid op de Zanderij. De dagen ervoor hebben we nog even goed met zijn vieren afgesloten.

Zaterdagavond met Marcel (reisleider), Eline, Linda en K gegeten op Baluwgrond. Erg lekker, maar zoals elk restaurantje hier erg ongezellig. Ze kennen alleen maar tl-verlichting. Ondanks dat toch leuk. Daarna hebben we goed van de biertjes en martini genoten en kwamen we in de ochtenduren weer thuis. Lekker gedanst tussen de Surinamers, op de Surinaamse muziek.

Zondag hadden we opendag op het kinderhuis. We moesten er al om 10 uur zijn, was even lastig bij het opstaan.... Het bestuur was al aanwezig, elk kind zag er mooi uit, de eetzaal was al verbouwd voor een speech, maar de gasten zijn niet gekomen. Wel echt balen, want ze hadden zo hun best gedaan.

Hierna zouden we naar een Nauta (Hindoestaanse bruiloft) gaan, een echte traditionele. Door de zware regenbuien waren de wegen zo slecht geworden, dat Rita niet durfde te rijden. Ook de bruiloft ging dus niet door. Zo gaat dat allemaal in Suriname. Gelukkig houden we het allemaal nog te goed. Daarbij hebben we toch een een kiekje kunnen nemen van een nauta, zaterdagavond zijn we met Marcel even onuitgenodigd op een Hindoestaanse bruiloft geweest. De mensen daar vonden het geweldig en zo werden we (onuitgenodigd) hartelijk ontvangen. Een ding over de Surinamers: ze zijn zo gastvrij, daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren.

Maandagavond met Eline en Linda gegeten en afgesloten. Toch op het laatste moment maar besloten om ze uit te zwaaien op de Zanderij gister. Zo is dat dan ook gebeurd.

Wat betreft het kinderhuis, het gaat nog steeds hartstikke goed. Kan niet teveel over de ervaringen vertellen i.v.m. het beroepsgeheim wat we met het bestuur hebben afgesproken. Het gaat heel goed en ik geniet elke dag van de kinderen. Na een weekend mis ik de kinderen al en vind ik het heerlijk om warm te worden onthaald bij binnenkomst. Natuurlijk maken K en ik ook wat minder leuke dingen mee, maar dat hoort er alleen maar bij. Echt heel leerzaam. Geen moment spijt van me keus en van deze super ervaring.

Gisteravond nog naar een Hindoestaanse verjaardag geweest. Onzettend genoten. We moesten met hun Hindoestaans dansen. In het begin een beetje wennen, maar naar een paar djogo's werden de heupen wat losser. Ze vonden het zo leuk dat we waren gekomen, dat ze ons waarschijnlijk nog vaker gaan uitnodigen bij familiegelegenheden. Op deze manier leren we echt de Hindoestaanse cultuur kennen, met de gebruiken en gewoonten. K en ik genieten dan ook ontzettend van deze momenten en zullen dat blijven doen. Voor alle mensen thuis, ik mis jullie elke dag, maar in gedachte zijn jullie bij me. Bedankt voor alle mailtjes die ik van iedereen krijg, kijk er elke keer weer naar uit om te mailen.

Heel veel liefs Liesbeth.

**********

Datum: 8 april 2003

Lieve allemaal,

Afgelopen drie dagen zijn we naar het binnenland geweest. We waren met z'n vijven, Linda, Eline, K, Marcel en ik.
Linda en Eline zijn die meiden die we hier hebben leren kennen. MArcel was onze reisleider. Linda en Eline zijn al vaker met hem op stap geweest in het binnenland.

We vertrokken zaterdag ochtend om 8:00 uur. Na een autorit op de bauxietwegen midden door het oerwoud, een tocht van vier uur, moesten we de rivier over. Ze hebben hier geweldige bootjes, allemaal zelf gemaakt. De boottocht duurde ongeveer drie kwartier. Echt onbeschrijvelijk mooi. Door het woud en langs allemaal bosnegerdorpjes. Kinderen die zwemmen en vissen in de rivier en vrouwen die de was doen en afwassen in de rivier. Back to basic.

We komen aan. Het is een kamp met zes houten hutjes en twee grote gezamelijke hutten met een keuken er in. Marcel komt hier al 7 jaar, dus die had het mooiste plekje voor ons geregeld. We konden in de gezamelijke hut, die we ons hadden toegeeigend, slapen in hangmatten. We konden ook in ons hutjes van 2 bij 2 meter slapen. Hangmat ervaring leek ons toch leuker. Wij met zijn vijven hangmat naast elkaar opgehangen.

Een nadeel en een heel grote vrees van mij, de vleermuizen. Ik had van twee andere meiden gehoord, die daar eerder waren geweest dat er een jongen in zijn slaap was gebeten door een vleermuis. TWee nachten achter elkaar zelfs. Hij sliep in een hutje. Ik vond dit verhaal wel een beetje eng. Het hutje was bijna geheel afgesloten en de plek waar wij sliepen had alleen een dak, de rest was open. MArcel had me gerust gesteld, die verhalen konden allemaal niet waar zijn, door een klamboe heen worden gebeten door een vleermuis! TAboe.......

Hij zal het wel weten toch? Marcel slaapt altijd in zijn hangmat als hij daar is, zal dus wel goed zijn.
Met genoeg alcohol achter de kiezen heb ik heerlijk kunnen slapen.

De eerste nacht was heerlijk. Slapen in een hangmat is een unieke ervaring! Maar daar ga ik zo verder op door. Nu eerste de vleermuizen.

De tweede nacht wilde anderen mensen in onze hut slapen, die van hun stonk en wij maakten toch geen gebruik van onze hut, behalve als opslag plaats. Geen probleem dus......... Die nacht zijn ze alle twee gebeten door een vleermuis!!! Ik ben dus heel blij dat we in een hangmat hebben geslapen en niet in die hut!!! MArcel schrok zich ook dood, omdat hij eerst mijn verhaal hoorde en het niet geloofde en nu was er precies het zelfde gebeurd. Maar ze gaan er direct wat aan doen, want om de vleermuizen moet je deze ervaring in Jaw Jaw niet laten.

We zaten in Jaw Jaw op een eilandje. Het was redelijk primitief, behalve de keuken. We hebben alles aan boodschappen en drinkwater zelf mee genomen. Het plekje ligt dus midden in de bossen en het eiland wordt omringt door de Surinamerivier. Je hebt kleine stroomversnellingen doordat de rivier afloopt en rotsen heeft. Soort kleine watervallentjes. In deze rivier moet je je baden en inheemse inwoners gebruiken de rivier voor alles, vissen, wassen etc.

Om je in een rivier te baden is ook zoiets unieks, midden tussen de vissen en pyranja's. Vrouwen die menstrueren mogen de rivier niet in. Niet allen voor de pyranja's, maar ook vanwege de geesten. Dit zou ongeluk brengen en zou bv. een vleermuisbeet kunnen verklaren. De geesten zijn dan boos.

Het was een plekje en een ervaring die niet te verwoorden is. Het gezeldschap was ook echt geweldig. Het was gewoon een onbeschrijvelijk weekend!!!

Deze week weer heerlijk naar het kinderhuis. GA ik ook echt weer van genieten!

Veel liefs Lies.

**********

Datum: 22 maart 2003

Hallo Allemaal,

Vanmorgen een evaluati gehad met meneer Ramdin, de voorzitter van het bestuur van het kinderhuis. We waren tegen een aantal zaken aan gelopen wat betreft hygiene en opvoeding en die hebben we ter spraske gebracht. Hij was hier heel blij mee en we hebben direct een planning gemaakt om het te gaan verbeteren!

We gaan de kinderen elke dag huiswerkbegeleiding geven een uur lang, we gaan de bieb beheren en weer open stellen, we gaan het pesten structureel aanpakken, de hoofdluis en we gaan de kinderen opvoeden, wat heel hard nodig is. De moeders gaan we hier ook allemaal op wijzen, door elke vrijdag twee uur met ze te gaan zitten en dingen te gaan uitleggen etc. Echt super gaaf. We gaan gewoon wat bereiken in deze vier maanden, en dat kan omdat het bestuur zo open voor ons staat en ons gebruikkt om alles weer een beetje op poten te krijgen wat betreft de hygiene en opvoeding.

Daarnaast spelen we natuurlijk ook heel veel met de kinderen.
De kido's zijn nu al niet meer van ons af te slaan.

We hebben besloten om 4 dagen in de week te gaan werken, ma, di, do en vrijdag. Dan kunnen we iets meer ook genieten en we hebben best last van het weer en het wennen hieraan.

Mocht er iemand zijn die ons adres nog niet heeft dan staat die hieronder:

Junostraat 3
Maretraite 2
Paramaribo/Suriname

Postcode kennen ze hier niet!!!!

Dat was het weer even voor nu. We gaan nu weer lekker de hitte in.

Groetjes aan iedereen
Liesbeth en Karen

**********

Datum: 14 maart 2003

Hallo,

Daar zijn we weer!
We maken hier geen gewoonte van, maar voor deze ene keer mailen we jullie twee dagen achter elkaar.

Vandaag bij de vreemdelingen dienst geweest. We mogen in ieder geval nog drie maanden blijven, daarna weer verlengen.
Voelen ons ook echt "rijke" buitenlanders hier. Omgekleerde discriminatie. Iedereen kijkt ons na en fluit. Weet niet of we hier aan kan gaan wennen, best een beetje denigerend. "hai blondjes, psssss," x 10. Maar ja, doe gewoon onze oren dicht.

Vanavond hebben we gratis kaartjes voor de Dijk!!!!!!!! Ze komen hier optreden en K en ik gaan er heen. Lachen he?

Verder..... Zijn naar het weeshuis geweest vandaag. We krijgen heel veel verantwoordelijkheid. Het weeshuis bestaat uit 72 kinderen die worden verzorgd door negen moederes. Die moeders hebben ook problemen en naast hun 4 kinderen moeten ze nog voor 12 kinderen zorgen. Je begrijpt dat dit heel lastig is en dat het dus ook niet goed gaat. Wij staan onder/gelijk aan de commissie en moeten de moeders doceren en ook nog eens alles in de gaten houden qua zorg voor de kinderen. Als het niet goed gaat moeten wij daar verandering in brengen. We gaan de kinderen helpen met huiswerk en we moeten ze opvoeden, omdat de moeders dit niet doen. Als ons dingen opvalt mogen we dit tegen de commizssie zeggen, dan gaan we met elkaar kijken of het anders kan. Ze staan zo open voor ons!!! Echt geweldig. Ze willen heel graag dat wij onze verpl. kennis overdragen wat betreft opvoeden en beleid enzo. We gaan vijf dagen in de week werken, maar mogen ook minder of meer komen. We worden zo welkom geheten, we zijn helemaal enthousiast. Ze brengen ons 's avonds naar de bus, dus voor de veiligheid is ook gezorgd.

We gaan hier een geweldige tijd te gemoed!!!! Hebben er veel zin in.

Groetjes aan iedereen
Liesbeth en Karen

**********

Datum: 13 maart 2003

Lieve allemaal,

Het eerste teken uit Suriname.
De reis was prima. Het is hier erg heet!!!!!

We hebben een heel goede reis gehad. Eenmaal in Suriname was het allemaal in een uur gebeurd in plaats van 3 uur, wat we hadden verwacht. Lila en haar man stonden klaar om ons mee te nemen. Eerste indruk: een groen land met veel armoede en rijkdom. Of je woont in een zelf getimmerd bouwval, waarvan je afvraagd hoe dat nog staat, of je woont in een gigantische vila.

Het weer: warm! Goed te doen, als het maar waait!
Het huis: fantastisch! Nog even aanpassen met de Lila en haar man, maar ze zijn zo gastvrij. We worden verwend.

We worden heel gastvrij opgevangen door de familie die ons op heeft gehaald van het vliegtuig en waarvan we het huis huren. We zijn nu even de buurt aan het verkennen, al zwetend....

Maandag beginnen we waarschijnlijk met het vrijwilligerswerk. We zijn vandaag langs geweest. Komen we daar aan, weet niemand van ons af! Rita ligt onverwacht in het ziekenhuis. Moesten we maar langs het ziekenhuis gaan. O.k. Voelde ons niet echt op ons gemak, we hebben alleen maar mailtjes met Rita gewisseld en elkaar nog nooit gesproken of gezien. Ze was blij ons te zien en vangt ons direct op als ze weer beter is, tot die tijd is een man uit de commissie ons contact persoon en daar hebben we morgen om elf uur een afspraak mee om de taken te gaan verdelen. Ben benieuwd.

Kan makkelijk gemaild worden, alleen zullen we niet ieder bericht kunnen lezen, want het is zo traaaggggggg!!!!!

Groetjes aan iedereen
Liesbeth en Karen

**********